Koncepcja „Doliny Ekologicznej Żywności” powstała na szczeblu ministerialnym jako plan rozwoju Ściany Wschodniej (województw: warmińsko-mazurskiego, lubelskiego, podlaskiego, podkarpackiego i świętokrzyskiego), gdzie ekożywność ma być produktem flagowym. Na poziomie województwa lubelskiego przedsięwzięcie to przyjęło formułę klastra gospodarczego – struktury skupiającej powiązane branżowo i skoncentrowane regionalnie firmy oraz instytucje (zgodnie z definicją PARP). Słowo „Dolina” nawiązuje do formy organizacji, wzorowanej na kalifornijskiej „Silicon Valley” (podobnie jak krajowe klastry „Dolina Lotnicza” czy „Plastikowa Dolina”).

Filarem lubelskiego klastra były sprawnie funkcjonujące podmioty komercyjne: największa w kraju jednostka certyfikująca, polsko-amerykański lider eksportu ekologicznych owoców miękkich i przetworów, a także lokalni producenci wędlin, pieczywa, jaj, piwa, nalewek oraz przetworów. Region plasuje się w krajowej czołówce pod względem liczby gospodarstw i wielkości upraw ekologicznych. Infrastrukturę uzupełnia rozwijająca się sieć dystrybucji (sklepy, stoiska specjalistyczne) oraz sprzedaż bezpośrednia i dostawy realizowane przez rolników. Wsparcie dla sektora zapewniają organizacje ekologiczne, Ośrodki Doradztwa Rolniczego, władze lokalne oraz środowiska naukowe i badawczo-rozwojowe.